گلبهار

روزی می آیی

از دیار گرما

که تو را عاریت گرفته  است از من،

چمدانت را می گشایی

و بهار را سوقات می دهی به من !

فاصله من وتو،

تابی است که زمین

بخود می دهد

در سکون من و تو!

روزهای آخر زمستان

زمان حراج مغازه ها!

فاصله اندکی است تا بهار

لحظات و روزهای زمستانی ام را

حراج می گذارم

اصلا" مجانی، فقط ببریدشان!

شعرم

پسرکی است کوچک

که از صبح

کنار در

فریاد زده است :

حراج ،حراج

اما شب

دست خالی

راهی خانه می شود.

مادر بزرگ را كاشتيم

جاي خوبي است

در همسايگي درخت كاج 

و آفتاب از هر سو 

به او مي تابد...